|
Z bardziej wiarygodnych i udokumentowanych źródeł wiemy że miasto Paczków (od imienia Pakosław) pojawiło się na ziemi śląskiej w połowie XIII wieku. 8 marca 1254 r. biskup wrocławski Tomasz I wydał zgodę na lokalizację miasta. Nowa osada swoją nazwę wzięła od wsi Paczków, którą odtąd nazywano Starym Paczkowem. Miasto stało się nie tylko miejscem targowym, ale i obronnym, warownym grodem z fortyfikacjami strzegącymi południowo-zachodnich rubieży potężnego księstwa biskupiego z siedzibą w pobliskiej Nysie. Miasto lokowane było na prawie flamandzkim i wraz z aktem lokacyjnym uzyskało szereg przywilejów (m.in. prawo warzenia piwa). Dokument ten wspomina także o niektórych zajęciach mieszkanców, jak rzeźnictwo, piekarstwo i szewstwo. Ze zmiennym szczęściem toczyły się losy miasta i jego mieszkanców. W pierwszych wiekach swego istnienia Paczków przeżywał typowe dla okresu średniowiecza klęski i plagi : w 1325 roku głód, w 1333 r. wielka powódź, a grasująca w Europie w latach 1348-1350 zaraza dotarła do Paczkowa w 1349 roku. Wiek XVI to kolejne wielokrotne powodzie (1501, 1539, 1560, 1598, 1602) jak również największy w dotychczasowych dziejach miasta pożar w roku 1565. Lata 1603-1607 jak również 1633 to epidemie cholery. 1634 kolejny pożar w czasie jednego z oblężeń. Inną ważną datą w dziejach miasta było niszczące zajęcie Paczkowa przez wojska husyckie 17 marca 1428 roku ... był to również początek zamieszek religijnych i politycznych trwających aż do II połowy XV wieku. Dopiero pod koniec XV wieku miasto zyskało wiele nowych przywilejów biskupich, co przywróciło na pewien czas równowagę gospodarczą. Czas zacierał ślady klęsk, a nowe pokolenia odbudowywały zniszczenia, umacniały i ulepszały fortyfikacje. W 1526 roku miasto wraz z całym Śląskiem
|